abi ko'g dili diretso ang dagan sa panahon

An interpretation of my favorite poem by Paul Bogaert

Abi ko'g dili diretso ang dagan sa panahon
sa gamay'ng pagbanlas, ang hinay nga hulma
nga siya, gikan sa anino ga kitkit sa langgaw'ng tiil sa langgam,
iyang gitugot nga ang uyamot nga hangin ang mobuhat niining butang.
kung kinahanglan, magpada'g usa ka nilalang
nga maoy mokawat niining lang-at o di kaha 
magtigom ug tina sa hilom.

Nganon'g wa ko man ni makita,

basa ug nabuta sa adlaw, samtang nagtan-aw sa 
hulagway sa imong mga mata. 
nalipay nga sa makausa pa, mabati ang magahi nga yuta,
ang dila sa ibabaw sa ngabil.
nalipay nga gipahinumduman niining braso,
tanang ugat, nga naabli alang sa matam-is nga dugo,
ang pagbalik sa puloy-anan.

Nganon'g wa ko makita kung giunsa

ang panahon mismo maoy nagbuhat sa kinabag-an 
niining tanan ug naghukom
sa dinalian, taliwala niining amok ug akong mga butang
sa pipipila ka kilab, sa iyang kamot, malig-on

dala ang hinagiban, ug lukso
pagarpar ug usa pang

pakpak.

i thought that time would work indirectly

by Paul Bogaert


I thought that time would work indirectly,
with a light erosion, a slow mould,
that he, from the shadow, gnawing at a lukewarm bird’s leg,
would allow a low-educated wind to do the job,
if necessary would send someone
to steal away a space or discreetly collect a couple of tints.

Why didn’t I see it myself,

wet and blinded by the sun looking in the camera
of your eyes,
pleased to once more feel solid ground, tongue on upper lip,
pleased to be reminded of certain muscles, all the veins
reopened for the sweet high of the blood group, the home run,

why didn’t I see how

time itself had done most of the work
and had apparently decided
in the short-term, between the surf and my things,
in a couple of flashes, with one’s own hands, firmly
with the cudgel, and hop and

rap and another

clap.